КОЗЛЫ — 1) апорны элемент аднаго з тыпаў каркаснай страхі. У некаторых мясцовасцях называліся стаякі, крыжы. Козлы паступова выцяснілі з будаўніцтва сошкі. Ствараліся перакрыжаванымі брусамі, што апіраліся на бэлькі і папярочныя сцены. У перакрыжаванне, створанае ў верхняй частцы брусоў, клалі вільчыкавы брус, на ім мацавалі ключы. Страха на козлах у канцы ХІХ — пачатку ХХ ст. была найбольш пашырана на Паазер'і, Падняпроўі і ў Цэнтральнай Беларусі. У наш час у будаўніцтве не выкарыстоўваецца.


2) Канструкцыя для замацавання саламянага пакрыцця ў вільчыку страхі. Называлася таксама козлікі. Кароткія жэрдкі збівалі крыж-накрыж парамі і клалі ўпоперак па ўсяму вільчыку, лазой прывязвалі да лат. Часам козлы аб'ядноўвалі доўгімі жэрдкамі. Верхнія канцы козлаў завастралі або ачэсвалі такім чынам, каб яны набылі падабенства да стылізаваных галоў жывёл (найчасцей коней, птушак). Такія козлы ўпрыгожвалі будынак, узбагачалі яго сілуэт.


3) Прыстасаванне для распілоўкі дроў. Складаецца з 2 пар з'яднаных крыж-накрыж брусоў, злучаных гарызантальнай жэрдкай. У перакрыжаванне клалі дровы для распілоўкі. Часам такія козлы рабілі стацыянарнымі, укапанымі ў зямлю на двары сядзібы.


4) Сядзенне для фурмана ў перадку экіпажа.