КЛЯПЦЫ — самалоўная пастка ўдарнага дзеяння. Вядома са старажытнасці (згадваецца ў «Маленні» Данііла Заточніка, 12 ст.). Прынцып яе дзеяння заснаваны на ўласцівасці некаторых скручаных вакол сваёй восі матэрыялаў (карэнне, дубцы, вяроўкі, сухажылле) развіваць пры раскручванні значную сілу.


Кяпцы складаліся з выдзеўбанага накшталт трубы бервяна пэўнай даўжыні, некалькіх столак вяроўкі або шнура (выконвалі ролю спружыны), дзвюх закрутак, механізму наснуджвання і драўлянага рычага з вострымі дубовымі ці жалезнымі штырамі або нацягнутай на драўляную раму сеткай. Пры нязначным дакрананні да нацягнутай над прынадай або праз сцежку сімкі, рычаг зрываўся са спускавога механізма і забіваў або лавіў звера. Кляпцамі здабывалі аленяў, коз, рысей, лісіц, зайцоў, розных птушак. Вырабляліся кляпцы мясцовымі кавалямі. У канцы XVII — пачатку XIX ст. выціснуты з ужытку залезамі.