«ЛЕЗГІНКА» — гарадскі бытавы танец. Музычны памер 2/4. Тэмп хуткі. Адносіцца да групы танцаў канца ХІХ ст., што ўзніклі ў выніку ператварэння асобных нацыянальных вобразаў у народна- бытавыя варыянты. Напачатку была пашырана ў асяроддзі гараджан, потым перайшла ў вёску ў значна змененым выглядзе. Выконвалася парамі і па аднаму. Асноўныя рухі складаюцца з простых і дробных крокаў, паваротаў дзяўчат пад рукой хлопца, галопу ў пары па крузе, до-за-до, кроку полькі. Часам асобныя танцоры ўключалі элементы імправізаванага танца, выконваючы адзін перад другім дробныя выстукванні. У такім выпадку ў выканаўцаў правая рука, сагнутая ў локці, знаходзіцца на ўзроўні грудзей, а левая адведзена ў бок. Гэта надае танцу своеасаблівы характар, уласцівы групе каўказскіх танцаў.