«ЛЯВОНІХА» — традыцыйны танец. Музычны памер 2/4. Тэмп хуткі. Традыцыйная «Лявоніха» — парна-масавы танец, які выконваўся вялікай колькасцю пар. Харэаграфічная кампазіцыя складалася з традыцыйных малюнкаў (круг, зорачка, змейка, шэн, варотцы і г. д.), з розных пераходаў парамі або лініямі са зменай партнёраў і кружэннем у парах, узяўшыся пад рукі. На вяселлі «Лявоніха» была галоўным танцам, а на вячорках выконвалася пасля «Лянцея» і суправаджалася разнастайнымі жартоўнымі прыпеўкамі, напрыклад:

Акрамя традыцыйнай «Лявоніхі», сустракаюцца і іншыя харэаграфічныя варыянты. Так, у в.Галачоўка Чавускага раёна «Лявоніху» танцавалі жанчыны ўпрысядкі (далонню правай рукі ўпіраліся ў падбародак, а локаць апускалі на правае калена, левая рука была адвольна апушчана і дапамагала руху). Танец насіў жартоўна-ігравы характар. У в.Дубнякі Кіраўскага раёна «Лявоніху» танцавалі зачэпліваючы нагой за нагу. Своеасаблівы варыянт «Лявоніхі» бытаваў у в.Паложына Бярэзінскага раёна. Юнакі і дзяўчаты браліся за рукі і станавіліся кругам. Затым дзяўчаты, апіраючыся на абцасы у цэнтры круга і на выцягнутыя рукі юнакоў, якія раскручвалі круг, на абцасах ішлі следам за імі. У г.п.Любча Навагрудскага раёна «Лявоніху» пачыналі танцаваць юнакі: адзін за другім выходзілі ў круг, кожны выбіраў сабе дзяўчыну ў пару і паклонам запрашаў яе танцаваць. Тым часам дзяўчаты спявалі жартоўныя прыпеўкі:

Хадзі не хадзі, твая не буду.
Выйду за вароты, цябе забуду.

У некаторых рэгіёнах «Лявоніха» выконвалася як сольны танец. Выканаўцы па аднаму выходзілі ў сярэдзіну круга і танцавалі, хто як мог. Рухі танцораў былі самымі рознымі (дробат, галоп, прытупы, просты крок, падэбаск і г.д.), суправаджаліся плясканнем у далоні.

«Лявоніха» шырока вядома па ўсёй Беларусі. Надала асаблівы нацыянальны каларыт першым беларускім балетам.