ВЕРБНІЦА – апошняя нядзеля перад вялікаднём. У некаторых мясцовасцях пашырана назва вербная нядзеля. На вербніцу паўсюдна асвячалі ў царкве галінкі вярбы, якімі ў гэты дзень сцябалі адзін аднаго (дзяўчына, сцябаючы незнаёмага хлопца, пыталася ў яго імя, жадаючы даведацца пра імя свайго будучага мужа).

Асвячонай вярбе надаваліся магічныя ўласцівасці, таму яе доўга захоўвалі ў хаце: ёю выганялі на першы выпас жывёлу; існавала павер'е, што, з'еўшы 9 пупышак, можна засцерагчыся ад зубнога болю і ліхаманкі. Аздобленыя каляровымі засушанымі кветкамі, травамі, каласкамі, мохам галінкі вярбы («пальмы віленскія») імітавалі пальмы, з якімі народ сустракаў Хрыста пры яго ўездзе ў Іерусалім (гэта хрысціянскае свята было прымеркавана да вербніцы). «Пальмамі віленскімі» ўпрыгожвалі дом, а таксама клалі іх на магілы блізкіх людзей. Паводле народных назіранняў маразы-вербічы на перадвелікодным тыдні неабходны менавіта ў гэты час, каб не было больш позніх маразоў, якія могуць пашкодзіць сяўбе і ўсходам яравой збажыны.