КРАВЕЦТВА — рамяство па пашыву верхняга адзення з палатна, сукна, футра (пераважна аўчын). Вядома з даўніх часоў. У XVI ст. ў буйных гарадах узніклі кравецкія цэхі (у 1634 г. Магілёўскі цэх атрымаў нават каралеўскую прывілею). У маёнтках працавалі прыгонныя рамеснікі-краўцы, якія абшывалі памешчыкаў і дворню (у XIX ст. памешчыкі нярэдка пасылалі прыгонных у буйныя рамесніцкія цэнтры вучыцца кравецкай справе).

У 2-й палове ХІХ ст. кравецтва на Беларусі было пашырана ў форме адыходніцтва. Краўцы-саматужнікі (звычайна сяляне) у свабодны ад земляробчай працы час (з восені да вясны) хадзілі па вёсках у межах сваёй воласці або павета і працавалі ў хаце заказчыка. Шылі суконныя світы, палатняныя насовы, аўчынныя кажухі і паўкажушкі. У мястэчках і гарадах краўцы стала займаліся кравецтвам і шылі на заказ. Часам яны наймалі работнікаў або вучняў. Заказ на пашыў адзення афармляўся з дапамогай спецыяльных драўляных бірак з насечкамі, якія абазначалі колькасць аўчын і знак краўца. З развіццём фабрычнага пашыву адзення кравецтва амаль знікла (у наш час рамеснікі шыюць толькі кажухі).