КУБЕЛ — бандарны выраб, у якім хавалі адзенне, саматканае палатно, каштоўныя рэчы. Лакальная назва бодня.

Кубел рабілі з доўгіх (да 120 — 140 см) асінавых ці хваёвых клёпак, якія растаўлялі вакол круглага, радзей эліпсоіднага днішча і сцягвалі 4 — 7 абручамі. Дзве больш доўгія процілеглыя клёпкі, што выступалі зверху, утваралі вушкі (былі кублы і без іх). Неабходны элемент кубла — накрыўка простая ці з абечкам (века). Яна заціскалася зверху засаўкай (цуркай), прасунутай праз вушкі; на адным канцы цуркі часам была проразь для замка.

Кубел быў неабходным атрыбутам вясельнай абраднасці і сустракаўся ў шырокім ужытку да пачатку ХХ ст. Кожная дзяўчына на выданні мела свой кубел, у які загадзя рупліва збірала пасаг. Пасля вяселля кубел з пасагам цырымонна грузілі на воз і пад гукі бомаў следам за маладой везлі ў дом маладога.

У канцы ХІХ — пачатку ХХ ст. ў сельскім побыце замест кублаў ўсё часцей ужываліся куфры, пазней — камоды і шафы. У наш час кублы эпізадычна сустракаюцца ў сялянскім ўжытку, але выкарыстоўваюцца пераважна для захавання збожжа і некаторых хатніх рэчаў.